پکن در آستانه یک دوئل دیپلماتیک سرنوشتساز قرار گرفته است. سفر عراقچی و دیدار قریبالوقوع ترامپ و شی، معادلهای چندلایه را شکل داده که ایران را به یکی از کلیدیترین متغیرهای آن بدل کرده است.
وزیر امور خارجه کشور روز گذشته، سه شنبه برای دیدار با وزیر امور خارجه چین و رایزنی درباره مسائل منطقه، به پکن رفت و امروز، از این سفر بازگشت. تصویری از بدرقه عراقچی توسط وانگ یی را میبینید.
مشاور سابق باراک اوباما مدعی شد ایران برای دستیابی به هرگونه توافق با آمریکا، ضمانتهای مشخصی را درخواست کرده که در این میان چین به عنوان ضامن احتمالی مطرح شده است.
ششمین روز نبرد ایران با ائتلاف آمریکا و اسرائیل، منطقه را در وضعیتی پارادوکسیکال قرار داد. در حالی که غرش جنگندهها جای دیپلماسی را گرفته، میانجیگری پکن بیش از آنکه راهگشا باشد، تلاشی برای مدیریت بحران انرژی است. ایران در این تنهایی راهبردی، با همسایگانی مواجه است که ناخواسته به بخشی از میدان نبرد تبدیل شدهاند.
در حالی که اعتراضات سراسری ایران دیماه امسال اینترنت کشور را در قطعی گسترده فرو برد، گزارشها نشان میدهد فناوریها و ابزارهای چینی نقش مهمی در اجرای این محدودیتها داشته و پکن به شکلی خاموش، اما مؤثر کنار تهران ایستاده است.
تحلیلهای منتشرشده در رسانههایی، چون المانیتور، رویترز با استناد به دیدگاه کارشناسان چینی و غربی، یک تصویر نسبتاً مشترک ترسیم میکند: نه پکن و نه مسکو، آمادگی ورود به یک تقابل نظامی مستقیم با آمریکا به خاطر ایران را ندارند.
وزیر امور خارجه همچنین سیاستهای مداخلهجویانه و مزورانه آمریکا در قبال ایران را محکوم کرد و نسبت به هرگونه ماجراجویی جدید که میتواند موجب بیثباتی و آشوب در منطقه شود، هشدار داد.
وین اکنون بار دیگر به صحنهای برای آزمون سیاست تهران بدل شده و در روزهایی که گروسی و نمایندگان جهان درباره آینده برنامه هستهای ایران گفتوگو میکنند، پرسش اصلی در تهران باقی است که آیا ایران میخواهد بازیگر مستقل این پرونده باشد؟
وزارت خارجه چین با تأکید بر حمایت پکن از حق ایران در استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای اعلام کرد که وزیران خارجه دو کشور درباره برنامه هستهای تهران و تحولات منطقهای گفتوگو کردهاند.
برتریِ چین روشن است. این کشور نفت ارزان میخرد، صنایع ایران را کالاهای چینی پر میکنند و ایران جایگاهی بسیار کمتر از رقبایش در برابر پکن دارد؛ رقبایی که تجارتشان با چین در حدود ۱۰۷ میلیارد دلار (برای نمونه عربستان در سال ۲۰۲۴) است. اگر ایران واقعاً میخواهد از «تأمینکننده خام» به «شریک برابر» تبدیل شود، باید نابرابری موجود در این معادله را بپذیرد، شروطش را بازبینی کند و از این رابطه، سهم بیشتری طلب کند.
رییس اتاق بازرگانی مشترک ایران و چین گفت: ما از چین کالا وارد نمی کنیم و ورود کالای ساخته شده در کشور ما تقریبا ممنوع است؛ هر چه وارد می شود قاچاق است.